Bewust in mijn winterslaap vs. to do’s 

Voor mij is ‘bewust in mijn winterslaap’ gaan best een uitdaging. Voor mij betekent deze zin dat ik niet zoveel ‘moet’ van mijzelf en dat ik helemaal aanwezig ben bij wat ik dan kies om te doen.

Van nature, of beter gezegd; vaak, kan ik het gevoel hebben dat ik ´iets´ moet doen. Ik ben zo’n persoon die to-do lijstjes heeft in mijn hoofd. Gewoon met mijn taakjes van de dag zoals werken, studie, boodschappen doen, etc. Daarnaast heb ik ook een ‘voor-als-er-tijd-over-is-to-do’ lijstje zoals nieuwe potgrond kopen voor de planten in huis of dat kastdeurtje maken die een beetje los hangt. Tot slot heb ik ook nog een ‘voor-als-er-tijd-over-is-én-als-ik-er-echt-zin-in-heb’ to-do lijstje waar bijvoorbeeld mijn jaarlijkse fotoboeken maken op staat. Dit laatste heb ik eerlijk gezegd al twee jaar niet gedaan, want had er steeds net niet echt zin in. In ieder geval, een hoop taakjes en to-do’ tjes. En ook al ben ik hier echt niet altijd mee bezig, en plof ik ook lekker op de bank met een serietje, die to-do’tjes blijven wel hangen (lees: zeuren) in mijn hoofd. 

Zo merkte ik deze maand dat, wanneer ik onze hond uitliet, ik eigenlijk niet eens wist of ze had geplast of gepoept. Ik was helemaal niet ‘met de hond buiten’. Ik zat in mijn hoofd, belde ondertussen met een vriendin of was aan het bedenken wat ik nog allemaal moest doen het aankomende uur.

Dit gebeurde me wel drie keer per week. Dan kwam ik weer binnen, ging ik weer aan de slag en begon de hond ineens weer te piepen dat ze naar buiten wilde, wat bleek; ze had helemaal niet geplast! Bloedirritant als je gewoon lekker door wil. Zeker omdat ik niet super energiek ben deze maand en net start met een nieuwe functie, als Compensation and Burn-out Prevention Manager naast Seizoenswandeling, die aardig wat concentratie vereist. (Iets nieuws starten in de winter, o o helemaal niet intune met de energieën van de seizoenen)

Toen ik weer eens buiten liep met de hond liep ik langs die boom. Die boom waar ik altijd langs loop, vlakbij ons huis. Ik blijf staan bij de boom en neem de tijd om eens goed naar de hem te kijken. Het is een stevige boom, met een geleefde bast, dikke knoesten en dikke takken die zich opsplitsen in kleinere. Hier en daar nog een klein blaadje die is blijven hangen deze winter. Deze boom staat gewoon. Is gewoon. Maakt zich niet druk om wat er allemaal nog moet gebeuren. Deze boom weet wat er moet gebeuren en wanneer. Alles op z’n tijd. Nu, in januari, gebeurt er niet zoveel. Er zitten zogenaamde eindknoppen aan zijn top en zijtakken. Het is de tijd van rust, de energie bewaren en gewoon zijn.
Er vliegt een duif vlak langs de takken van de boom. Ik raak afgeleid. De boom niet. De boom is gewoon stil. En daar, tenminste zo lijkt het, is hij helemaal oké mee.
Straks, in de lente, met meer zon en licht, is er weer meer energie om te groeien. Dat is straks, nu nog niet. 


Ik haal eens goed adem, raak de boom even aan en fluister; ‘Thanks’. Nu is het gewoon tijd om de hond uit te laten. Straks ga ik weer verder met mijn werk.

Ik voel getrek aan mijn arm, de hond wil weer verder. Ik kijk en zie dat ze gepoept heeft.

Liefs,

Hanneke

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: